donderdag 23 november 2017

Peentjes zweten!

Na een lange werkdag rijden Grumpy en ik naar huis. 'Ik ga even naar de winkel voor een stuk chocolade', denk ik. Of Grumpy mijn gedachten oppikte of dat het toeval was, dat weet ik niet, maar ik hoor een ping, de benzine meter geeft aan dat er nog maar een streepje in de tank zit en Grump wil zijn handen niet meer branden aan een mogelijke afstand die ik zou kunnen rijden met de resterende benzine. 

In gedachten zeg ik de chocolade vaarwel en de stress overvalt me. 'Dadelijk sta je stil', zegt Me. 'Tank maar langs de snelweg', zegt Myself. Wiebel probeert het tij nog te keren door te melden dat Grumpy veel zuiniger rijdt dan Suvvertje, dat Suvvertje met een oranje lampje nog makkelijk 50 km kon rijden en dat Gurmpy veel zuiniger is maar het is tevergeefse moeite. De dames laten zich niet overtuigen en ik zweet peentjes. Mijn hand gaat naar de airco knop maar daar steekt Me een stokje voor. 'Ben jij gek geworden, dan verbruikt Grumpy extra benzine'.

Enfin. Zonder problemen rijd ik het tankstation binnen. Uiteindelijk bleek er nog 4 liter benzine in Gumpy's buik te zitten en weet ik dat ik theoretisch gezien nog op en neer naar het werk had gekund. Aangezien zelfs Wiebel daar niet helemaal van overtuigd is ben ik blij dat ik ben gaan tanken.

Alleen die chocolade... Daar baal ik een beetje van ...*)



*) Ik weet dat de meeste tankstations ook chocolade verkopen maar net niet die ene soort die ik en lekker vind en die glutenvrij is. 

dinsdag 21 november 2017

De eerste keer

Na een eerste introductie en een middagje meekijken was het vandaag zo ver: ik mocht vanuit mijn hoedanigheid als ICT-er binnen de flexibele schil klanten van de servicedesk te woord staan. En helpen natuurlijk. 

De eerste paar telefoontjes verliepen niet helemaal vlekkeloos. Bij beller één vergat ik de naam op te schrijven. Gelukkig had ik wel een telefoonnummer opgeschreven zodat een van de echte servicedesk medewerkers terug kon bellen. 

De tweede beller kon ik op dat moment niet helpen. Tegen de tijd dat ik wist wat ik moest doen, kreeg ik hem niet te pakken maar toen ik het aan het eind van de ochtend nogmaals probeerde kreeg ik van een collega te horen dat het probleem zich verholpen had.  Fijn, kon ik weer een call sluiten.

Met elk telefoontje werd het helpen en de call registreren  makkelijker. Soms hoefde ik zelfs helemaal niets te doen. 'Ik bel u vaker', zei de arts aan de andere kant van de lijn, 'Het programma doet het ineens weer'. Toen had ik wel even de neiging om op te stijgen. Gelukkig zette mijn collega mij (onbewust) meteen weer met beide voeten op de grond. 'Bekend probleem, meestal werkt vijf minuten wachten en het dan nogmaals proberen'.  Ja duh, daar was ik ook al achter.  

Gelukkig was het bij lange na niet de drukste ochtend op de servicedesk ever. Er een beetje rustig inkomen is zeker voor mijn ouder wordende brein wel fijn. Dan wordt het niet alleen maar kunstjes leren maar ook, dankzij duidelijk uitleg van de collega's,  begrijpen waarom je juist dat kunstje uit moet voeren. 

Al met al heb ik mij vanmorgen prima vermaakt en is het mij gelukt niemand van de wal in de sloot te helpen.  Een ding is mij na vandaag wel duidelijk. In het land der blinden is eenoog koning. ;-)

maandag 20 november 2017

Dromen

Een paar weken geleden had ik mijn laatste sessie bij Coach. De laatste meditatie die ik deed betrof een familie iets. Het bedanken van mijn (voor)ouders. Dankzij mijn gesloten ogen loste de wanden van de kleine praktijkruimte zich op om generatie na generatie toe te laten. Na het aansluiten van mijn grootouders verdwenen de gezichten, zag ik nog slechts gestalten. 

'Je gaat door tot aan het begin der tijden', hoor ik haar zeggen. Zonder te bewegen knik ik. Dan zie ik, zo ver weg dat ik hem eigenlijk niet kan zien maar dat doe ik wel. Urgh verschijnen. Hij staat eerst achter mijn moeder maar hobbelt dan, steunend op zijn krukken, naar mijn vaders kant. Hij kijkt over de toekomstige generaties heen naar mij. Ik glimlach. Ik weet dat ik het verzin, maar het voelt goed, zo'n wijs man in de familie.

'Ik zag je glimlachen', zegt Coach na afloop van de oefening. Ik knik en vertel. Over Urgh. Over zijn boek. Over mijn voornemen om later, wanneer ik groot ben, zijn verhaal uit te geven. 'Waarom wachten tot later?', vraagt zij. 'Veel werk', zeg ik. 'Alles redigeren en zo'. Bij het afscheid beloof ik haar een getekend exemplaar van het Boek van Urgh. 'Ik wacht er op', antwoord zij. 

Vanmorgen word ik langzaam wakker. Ik verkeer nog in een soort droomtoestand en zie mijzelf achter een laptop, voor het raam van een kleine kamer zitten. Niet het huis wat ik ken. Wel mijn huis weet ik. Ik vraag mij af wat er is gebeurt maar ik krijg geen antwoord. Die andere ik typt dat het een lieve lust is. Ik ga achter mijzelf staan en lees mee. Het is het begin van het Boek van Urgh. Het begin, maar anders dan het huidige begin. Mijn hoofd vult zich met verhaallijnen. Lijnen die lijken op wat ik al geschreven heb, maar toch anders.  

Ineens weet ik waarom het zo lastig schrijven is momenteel. De losse eindjes en vage beginnetjes binnen het Boek van Urgh zitten mij dwars. Daarom wil ik niet verder schrijven. Kan ik niet verder schrijven. Wat ik ook weet: Later komt veel sneller dan verwacht en lijkt meer op straks. Op een goed voornemen. In 2018 ga ik schrijven aan het echte Boek van Urgh. Dus mocht je de Urgh-pagina's missen, dan weten jullie wat er aan de hand is. 


zondag 19 november 2017

Missertje

Zonder enig besef van tijd maar met een volle blaas word ik wakker, stommel uit bed, zak in de keuken lang genoeg door mijn knieën om met samengeknepen ogen de tijd op het klokje van de oven te lezen. 7:12 uur. Ik duw een knik uit mijn rug en loop verder. Ondanks -7,5 en -5 en in het halfduister zie ik drie sleutelbossen aan de boekenkast hangen. Ik maak de WC deur open en Me begint te schreeuwen, 'Je kind heeft zich verslapen. Maak hem wakker'. Ik voel een knaagje en twijfel even. 'Wat ben jij voor een moeder', sneert Myself. 'Juist deze week kan hij het zich niet veroorloven om te laat te komen'. Ik soebat even met de dames maar  loop uiteindelijk de kamer in om mijn agenda te controleren. Daar staat het. Zoon heeft deze week vroege dienst. Hij had dik een uur geleden al op zijn werk moeten zijn. Ik bedenk mij niet langer, vertel mijn blaas nog even sterk te zijn en loop Zoon's slaapkamer op. Bij de tweede keer zijn naam noemen doet hij zijn ogen open. 'Het is zeven uur geweest', zeg ik, 'Je bent te laat voor je werk'. Hij pakt zijn telefoon, kijkt even goed en zegt, 'Het is zondag muts'. 

Beschaamd trek ik mij terug. Mede omdat mijn blaas mij vertelt dat de nood nu toch wel heel heul heul erg groot is. Twee minuten later lig ik weer in mijn bed en vraag mij af waar deze vergissing vandaan komt'. Als ik iets voor tien uur wakker schrik denk ik het te weten. Ik ben een beetje moe en mijn agenda is een beetje vol. De 'einde-van-het-jaar-tropen-maanden' zijn weer begonnen. 

zaterdag 18 november 2017

25 jaar!

'Maar jij bent toch nog lang geen 25', piept Rozi. 'Miskien bedoelt hij well dat wij tezamen 25 sein, but det is not correct', doet Moeltje een duit in het zakje. 'Neehee. Luistert dan toch'. Stampvoetend,. met de handjes in zijn zij staat Toet voor zijn twee vrienden. 'Ik ben nog geen 25, wij tezam.. euh wij samen zijn nog geen 25 maar zij van de rode neusjes, zij zijn 25 jaar. Je weet wel, die van het logo onder mijn pootje'. Hij tilt zijn met logo geborduurde pootje op, raakt uit evenwicht en valt achterover. Moeltje slaat snel zijn pootjes voor zijn mond om een lach te onderdrukken. 'Lach maar gewoon', bromt Toetje, 'Dat is precies waarom ik er ben. Om anderen aan het lachen te maken'.

Hij is even stil. 'Nou ja, eigenlijk mag jij niet lachen', zegt hij, 'Da's ledenvermaak. Ik ben er om zieke kindertjes en dementerende oudjes even te laten vergeten dat zij ziek zijn'. 'Jij?', vraagt Moeltje, 'All alleen?'. 'Neehee! Luistert dan toch. Ikke niet alleen. Samen met alle Toetjes, Toeterkes, Toetemieen en de CliniClowns natuurlijk. Het was gisteren precies 25 jaar geleden dat de eerste CliniClowns zieke kinderen even lieten vergeten dat zij in een ziekenhuis lagen. En dat hebben we, wij, met z'n allen gevierd'.

'So, jai bent een belankrijke knuffel?', vraagt Moeltje. 'Ja, ik ben een belank.. euh, belangrijke, nou ja, wij allemaal zijn belangrijk. Maar de CliniClowns zijn nog heelveelmeer belangrijker. Die doen het echte werk. Belankrijk euh belangrijk werk. Al 25 jaar lang. Da's bijna langer dan dat wij samen bestaan'.  Hij knikt zijn vriendjes trots toe. 'Ik vind jou belankerijk hoor', piept Rozi.  

'Whas it trrouwens a nais feestje?', vraagt Moeljte. 'Ja, het was een supppp...', begint Toet en vervolgt dan eerlijker, 'Eigenlijk viel het een beetje tegen. Ik dacht dat clowns wel van veel lachen houden maar het was vooral een praat feestje. Niks taarten gooien, geen rooie neuzen races... Het eten was wel lekker hoor'.  'Miskien komt det wel alls zij fifty jaar bestaan', troost Moeltje hem. 'Miskien', zegt Toet somber, 'Misschien dus. Maar ik heb ook begrepen dat er wel mensen en geld nodig zijn om dit mooie werk te blijven doen'.  'Ik heb geen geld', snift Rozifantje. 'En nu?'.  'Miskien kan Zij wel een blok skrijven en aan the lezers vraken of zij keld over willen maken', oppert Moeltje. 

'Dat is een idee!', jubelt Toetje. 'En de mensen kunnen ook een eigen Toet in huis nemen'. Hij knikt blij bij het idee dat de Toetjes de webshop uitstromen. 'En jij denkt dat de mensen op zo'n druktemaker in huis zitten te wachten?', vraag ik hem met een lach. 'Tuurlijk', knikt hij met een brede lach op zijn snuitje. 'Ik heb uit wel ingelampte cirkeltjes dat de sleutelhangermuisjes een stuk rustiger zijn'. 

Moeltje werpt mij een schalkse blik toe. 'Of we can promise mensen det if they donate money det Toet won't come visite them. Show them the link lady'. Bij deze. Maar bedenk wel, het is geen verplichting!

۝۝۝۝۝۝۝۝۝۝۝۝

NaschriftToet is een CliniClown muisje en hier te bestellen. Rozi is een creatie van Appelig en, helaas voor jullie, One-of-a-Kind. Moeltje is 20 jaar geleden in de rugzak van Zoon meeverhuisd vanuit het grote Amerika.

donderdag 16 november 2017

Binge watchen

Bij tijd en wijlen ben ik een enorme muts, bluts, whatever.

Ooit, lang geleden, kon ik mijzelf nog wel eens een avondje zoet houden door TV te kijken maar vaker combineerde ik dat met lezen of breien of zo.

Sinds ik internet via de kabel heb kijk ik niet zo gek veel TV meer om over lezen nog maar te zwijgen. Dus toen ik ging verhuizen nam ik naast mijn internet wel TV af bij Ziggo maar dat kastje en al die opties dat hoefde ik niet.  Ik programmeerde de mij bekende zenders en dat was dat. 

Nu, zes jaar later, kijk ik nog steeds niet extreem veel TV maar soms zie ik via het net dat er een leuke film komt op een zender die mijn TV niet herkent (al kan dat ook aan de zenderinstellingen liggen). Terugkijken, oude of nieuwe series in een ruk van voor naar achter bekijken en alle andere moderne opties zijn er voor mij niet bij.

Vanavond, na het regelen van het omzetten van mijn telefoon abonnement kreeg ik een brainwave.  Ik hoor/zie al een tijdje reclames van Ziggo voorbij komen waar wordt gemeld dat je via telefoon, tablet of online TV kunt kijken. Ik was in een voortvarende bui en heb de Ziggo TV app eerst op mijn telefoon geïnstalleerd en toen ik die aan de praat had ben ik met online TV kijken aan de slag gegaan. Ik moest er Chrome voor downloaden maar het is gelukt. Ik kan via mijn laptop TV kijken. Nog niet alles wat ik wil zien (ik heb niet het meest uitgebreide TV abonnement), maat wel al veel meer dan via de TV en de beeldkwaliteit is beduidend beter.

Binge watchen zit er volgens mij voorlopig nog niet in, maar het begin is er.

Hoe zit het met jouw TV-kijk-gedrag?


woensdag 15 november 2017

Huwelijksaanzoek

Ik zit rustig te werken wanneer er een collega binnen kom. Of ik even tijd voor hem heb. Hij ziet wat bleek rond de neus en er parelt zweet op zijn voorhoofd. Hoewel ik alleen zit zeg ik, 'Gooi maar in de groep'. Hij slikt eens en zegt, 'Ik moet wat dingen muteren maar ben bang dat ik straks niet meer weet wat er oorspronkelijk stond, is er een manier om dat dan terug te halen. Kan jij een overzicht maken'. 

'Ik kan wel een uitdraai maken van wat er nu staat', knik ik. Ik heb de vinger op de zere plek gelegd. Hij heeft de gegevens al een paar dagen eerder gemuteerd. 'Misschien de mutatie logging', zeg ik. Hij kijkt bedenkelijk maar zegt niets. Ik voer wat basisgegevens in, zijn gebruikers naam en druk op een knop. Er verschijnt een mooi lijstje. 'Ja maar..', begint hij maar voordat hij kan zeggen dat hij aan dat lijstje niets heeft klik ik op de eerste regel. Er opent zich een nieuw schermpje. Hij valt stil. Daar, op mijn scherm, staat zijn oorspronkelijke mutatie. Ik klik op de volgende regel en daar verschijnt mutatie twee. Und so weiter und so weiter.

'Je hebt mijn leven gered', jubelt hij. 'Trouw met me!'. Volgens mij is mijn heldendaad daarvoor niet groot genoeg en dat zeg ik hem ook. 'Zeg wat je lekker vindt, dan neem ik dat morgen mee. Hebben jullie hier een snoeppot die ik kan vullen..'. Die hebben we. 

Iets zegt mij dat het morgen druk wordt op kantoor. Volle snoeppotten hebben bij ons op de gang de neiging rond te zingen.. ;-)