21 juli 2017

Keukenprinsesje: Courgette pasta met zelfgemaakte kruidenroomkaas


Eens in de drie weken eten Zoon en ik niet samen. Dat is de week dat hij de middag/avonddienst heeft. En altijd, wanneer ik na het werk naar huis rijd, droom ik van exotische recepten met ingredienten waar ik hem niet blij mee maak. Eenmaal in de winkel kies ik voor snel en makkelijk, zelden exotisch, nooit anders dan anders. 

Deze week heeft Zoon vroege dienst. Meestal doet hij dan de boodschappen en kookt. Halverwege de middag stuur ik hem een appje en vraag of hij de boodschappen doet. 'BBQ, weet je nog', antwoordt hij. Oeps ja, ik mag vandaag voor mijzelf zorgen. 

In de auto naar huis weet ik wat ik ga maken. Courgette pasta met een witte saus. De rest bedenk ik wel in de winkel. Vijf minuten later zit ik te denken aan iets Thais, Mexicaans komt voorbij, snelle hap, gewoon een boterham zijn de laatste opties. 'Courgette pasta', beslis ik. In de supermarkt aangekomen loop ik meteen de kant en klare courgette pasta. In mijn gedachten ziet het er uit als echte spaghetti, in het echt zijn het vrij korte stukjes. 'Dat kan ik zelf ook maken', bedenk ik en er verdwijnt een courgette in mijn mandje. De courgette wordt al snel gevolgd door een bak champignons, een bakje baconblokjes, een zakje baby spinazie, sjalotten, knoflook en roomkaas. 

Thuis pluk ik wat tijm, oregano, groen pepertje, munt, rozemarijn en citroenmelisse en dan ga ik aan de slag.

Ik rasp de courgette, maak de champignons schoon en snijd ze klein. Ik gooi een klont roomboter in de wok en voeg de bacon toe. Een sjalot, een teentje knoflook, de blaadjes van de kruiden, en het pepertje verdwijnen samen met de roomkaas in mijn hakselaar om mijn eigen kruidenroomkaas te maken. De bacon begint al wat te kleuren. Ik voeg de champignons toe en laat die mee bakken. Dan gaat de courgette de pan in. 

Eigenlijk weet ik het dan al. Ik heb te weinig courgette voor de rest van mijn ingredienten maar eigenswijs als ik ben ga ik gewoon verder. Ik voeg de spinazie toe en wanneer die geslonken is gaat de kruidenroomkaas er bij. Alle kruidenroomkaas. 


Dat was niet slim. Niet dat het niet lekker is maar het is zo wel een calorieënbom geworden en aangezien ik honger had heb ik alles opgevroten. Ja, ik schaam mij diep, maar het is niet anders.

Tip voor de volgende keer: Of twee courgette gebruiken (en twee porties aan de kant zetten), of slechts 1/3 tot de helft van de bacon en kruidenroomkaas gebruiken. Als ik dat de volgende keer nog maar weet. 😇

Mocht je het zelf willen maken, let op de tips. Het kan trouwens ook met echte pasta. Maar dat hadden jullie zelf vast ook al bedacht. 


20 juli 2017

Herinneringen


Omdat ik mijn werkdag op de locatie op loopafstand begin is dat precies wat ik doe: Naar het werk lopen. Dat betekent wel dat ik na mijn eerste afspraak met het busje naar mijn werklocatie moet, het betekent ook dat ik aan het eind van de dag wederom een stukje mag wandelen. Met een zee van tijd voor de boeg loop ik langs de Maas. Hoewel het een stuk koeler is dan toen overvallen de herinneringen aan juli 2013 mij. 

Mooie herinneringen. Aan wandelen langs de Maas, op een lommerrijk plekje samen met Vriendin, haar dochter, mijn zoon neerploffen en genieten van het meegenomen drinken en fruit. Van een wedstrijdje kerssenpitspuwen. Maar bovenal van genieten. Van het gezelschap, de nabijheid van het water. De dag.

Met de herinneringen in mijn hoofd laat ik de dijk de dijk en neem het pad langs de Maas en ga op zoek naar het plekje. Vergeefse moeite weet ik uit het verleden. De gemeente heeft aardig wat bomen en struiken die net aan de waterkant staan gerooid en met een steeds wisselend waterpeil zijn stenen niet echt een goed referentiekader.

'Hier is het', roept Me triomfantelijk. 'Nee, nee, het is de volgende inham', jubelt Myself. 'Het maakt niet uit', zegt Wiebel rustig. 'Het gaat niet om de exacte plek. Het gaat om de herinnering. Om het gevoel. De emotie. Het zijn'. 

Me en Myself zijn niet overtuigd. Ik loop verder en de dames roepen in koor 'Hier is h…'. Ze vallen stil. 'Misschien heb je wel gelijk', geeft Me schoorvoetend toe. 'Ja… ik denk het ook', mompelt Myself. Ze lijkt nog niet overtuigd van het gelijk van Wiebel. Dan begint zij te lachen. 'Waarom lach je?', vraag ik. 'Zat jij toen niet zo zwaar onder de opiaten dat je het monster van Loch Ness door de Maas zag zwemmen?'. Ik knik. 'Ja, het was in die periode'.

Even zijn de dames stil, dan zegt Me, 'Je hebt gelijk Wiebel, het gaat om de herinnering. De locatie is bijzaak'. Terwijl ik mijmerend naar huis loop vraagt een zacht, onbekend stemmetje ineens, 'Zou Nessie hier nog rondzwemmen of is zij weer terug naar Schotland gegaan'. Ik besluit het stemmetje te negeren.  Dat lijkt mij voor nu het beste. Ik slik momenteel geen opiaten dus het horen van onbekende stemmetjes is niet iets om lang bij stil te blijven staan. ;-)

19 juli 2017

Samen is leuker… en goedkoper!


Binnen 'The Company' wordt een nieuw HR-pakket geïmplementeerd. Hoewel ik wat minder bemoeienissen met het nieuwe pakket heb dan met het huidige HR-pakket leek het de projectleiding wel een goed idee dat ik een basistraining ging volgen zodat ik in ieder geval weet hoe de schermen er uit zien. Tegen een training zeg ik nooit nee. Je wordt er nooit stommer van. 

Het plannen van de training viel nog niet mee. Het team waarin ik werk wordt kleiner en kleiner en in de vakantieperiode is het passen en meten om een dag te vinden waarop er enerzijds voldoende collega's aanwezig zijn en er anderzijds ruimte is binnen een van de geplande trainingen. 15 augustus a.s. bleek aan beide voorwaarden te voldoen.

Ik schreef mij in, bekeek de rest van de deelnemerslijst en kon niet anders dan tot de conclusie komen dat ik, in tegenstelling tot de rest van de deelnemers, the one and only van The Company was. Niet dat ik daar mee zit. Ik klets makkelijk en met iedereen, maar soms is het wel leuk om samen te ginnegappen over de dingen die je hoort en die elders beter/slechter geregeld zijn. Om over samen reizen nog maar te zwijgen.

Vandaag kwam een collega van beneden binnenwandelen. 'Jij gaat 15 augustus op training he?'. Ik knikte van ja. 'Ik moet met jou mee. Ik ben dan wel net terug van vakantie maar wanneer er twee of meer medewerkers van hetzelfde bedrijf naar een training gaan levert dat korting op dus…'.

Dus… Gaan we 15 augustus samen op stap. Ik had het slechter kunnen treffen wat reis- en trainingsmaatje betreft. En, eerlijk is eerlijk, hoewel ik geen moeite heb om alleen naar dit soort activiteiten, samen is leuker, en met haar helemaal.

18 juli 2017

I hef mie meuments


Onlangs ontving ik een brief van een notaris uit Eindhoven met de melding dat mijn vader's overleden zus bij gebrek aan eigen kinderen haar bezittingen heeft nagelaten aan de kinderen van haar broers. Of we, ik in dit geval, even wat papieren wilde tekenen. Dat kon bij de notaris op kantoor of bij een notaris van mijn keuze hier in de regio. 

Via Broer hoorde ik dat die laatste optie nogal prijzig is dus besloot ik deze week eens niet op zaterdag naar Mams te gaan om de boodschappen te doen maar op mijn vrije doordeweekse dag zodat ik ook even bij de notaris langs kon. De keus viel op vandaag. 

Met behulp van de aanwijzingen van Broer en Google Maps parkeer ik zonder fout te rijden 50 minuten na vertrek uit Venlo bij de notaris voor de deur. So far so good. De notaris zit in een indrukwekkend pand. Een pand wat verwachtingen schept. Tenminste, bij mij. Ik sta voor de draaideur en die gaat niet draaien. Ik doe een stapje achteruit en ga op zoek naar een drukknop. Ik zie twee dames wenken. Ik ga op zoek naar een tweede ingang. Ik zie een van de dames een duwgebaar maken en ik weet, 'Dit is geen automatische draaideur'.

Gierend loop ik naar binnen, laat eerst mijn zonnebril en dan mijn leesbril vallen, pak in eerste instantie een boekenbon in plaats van mijn legitimatiebewijs. De dames lachen vrolijk mee. Vijf minuten later sta ik weer buiten, stap in mijn auto en rijd verder richting Mams. Omdat het een 'I hef mie meuments'-dag is draai ik zo de busbaan op en concludeer, terwijl het zweet mij uitbreekt, dat de afslag die ik wil nemen om mijn fout recht te zetten niet meer bestaat. Ahhhhhh!!!

De volgende afslag bestaat gelukkig nog wel en na een maken van een U-turn zit ik zo weer op de juiste weg. Eenmaal bij Mams bleek de jinx gebroken zodat het mij is gelukt om zowel Mams in haar rolstoel als een steeds voller wordende boodschappenmand op wielen door een Duitse GrootGrutter te manouvreren zonder noemswaardige schade aan de omstanders aan te brengen.  Wat gezien het begin van de dag een mirakel genoemd kan worden. 

Biologisch excuus


Ooit, in mijn jonge, nog vruchtbare jaren, had ik een iets, euhm, zullen we zeggen, rijpere collega die de fase van het maandelijkse ongemak, je weet wel, als 'Opoe op bezoek komt', reeds lange tijd achter zich had gelaten. Wat voor haar geen reden was om minimaal een keer per maand te klagen over 'de tijd van de maand', pijn in haar eierstokken, emotioneel instabiel. 'Maak dat je grootje wijs', dacht ik, maar zei dat niet want wat mij betreft heeft ieder mensenkind recht op zijn / haar eigen euh… eigenaardigheden? 

Dat was toen, this is now. 

Gisteren deed ik boodschappen. Ik was al op weg naar de kassa toen de dames Me en Myself in het boodschappenmandje keken, allerlei verantwoorde levensmiddelen zoals fruit, fruit en fruit zagen liggen en in koor riepen, 'Je vergeet de chocolade'. Voor de vorm gingen Me, Myself en Wiebel nog even in discussie maar twee tegen een, het was bij voorbaat een verloren zaak. En ach, een reepje per dag kan geen kwaad vond ook Wiebel.

Tegen 9 uur was de reep chocolade volledig verdwenen. Boos foeterde Wiebel tegen Me en Myself dat dat toch echt de afspraak niet was. 'Maak je niet druk', zei Me. 'Het is de tijd van de maand', zei Myself en hoewel Wiebel, net als de overige dames by the way, weet dat er geen ei meer te bekennen is, laat staan een springend ei, sterk vermoed dat dit biologische excuus door de moderne wetenschap niet onderschreven wordt, is het wel een troostrijk idee. 

Wat je als moderne vrouw al niet allemaal bedenkt om je schuldgevoel te sussen. Maar het is gelukt. Ik denk dat ik deze er in houd… 

17 juli 2017

Antiek



Een kleine twee jaar geleden was het tijd voor een upgarde van mijn vier jaar oude iPhone 4s. Ik ging voor de iPhone 5s. De 6 klonk wel heel erg aantrekkelijk maar ons bent zunnig en… hoewel ik al lang toegetreden ben tot de mobiele brigade behoor ik niet tot dat deel van de mensheid wat aan zijn/haar telefoon vastgeplakt zit. Sterkter nog, het komt nog steeds voor dat ik het huis zonder mobiel verlaat en niet ga hyperventileren wanneer ik daar achter kom.

De laatste twee jaar is het aantal apps op mijn teleloon wel wat uitgebreid. Het zijn er nog steeds niet extreem veel en ze zijn vooral praktisch (ns, anwb, google maps, bank, ren-coach, budgetprogramma, slaap-assistent) maar toch. Ik ben niet in het stenen tijdperk blijven steken. Hoewel..???

Op jacht naar een nieuw hoesje voor mijn telefoon liep ik vandaag even bij de winkel met de 2-X-en binnen. Ik zag de meest fantastische hoesje liggen maar… niet voor de S5. De S5 is antiek, out of date, passé, voltooid verleden tijd. 

Aangezien mijn S5 het nog steeds fantastisch doet ga ik dat ding niet inruilen voor een moderner (en vaak veel groter) exemplaar. Gelukkig was een nieuw hoesje een wens en geen noodzaak en is mijn telefoon nog wel een tijdje veilig in het zwart met gifgroene hoesje. 

Wat het antiek, out of date, passé, voltooid verleden tijd van mijn mobiel zijn betreft: Aangezien ik ook antiek, out of date, passé, voltooid verleden tijd ben maakt dat wij goed bij elkaar passen. En zoals Toet zegt, het had erger gekunt. Rozi en hij 'doen' het nog met een klaptelefoon. Over behelpen gesproken. 🙃

16 juli 2017

Naar de Maan!



Zaterdagavond laat, zo laat dat het eigenlijk al zondagochtend is, ontwaakt Rozi met een zacht kreetje uit een enge droom. 'Tiss er Rozzzzzzi', vraagt Toet slaperig. 'Nnnnnare droom', mompelt Rozi. 'Wa-over?', vraagt Toet. 'K-weenie', mompelt Rozi en schudt eens met zijn hoofdje, 'Maar eng wastie wel'. Toet wrijft zich door de ogen, slaat dan zijn pootjes om zijn vriendje heen, aait hem over zijn bolletje. 'Ik ben bij je Rozzzi'. Balancerend op de rugleuning van de bank kijken de boyszz onder het gordijn door naar buiten, naar de sterrenhemel, naar de maan. 'Weet je nog..', fluistert Rozi. 'Tuurlijk weet ik dat nog', bromt Toet. 'En jij dacht dat het allemaal gefotojokt was', giebelt Rozi.

𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽

De boyszz surfen wat op het net. Hun aandacht wordt getrokken door een artikel over 'global warming' en met name door een foto van de aarde die bij het artikel staat. 'Dat is een truc-foto', zegt Toet. 'Die foto is duidelijk gefotojokt. Net zo min als ik een foto van de onderkant van mijn voeten kan maken kan een mens een foto van de hele aarde waarop hij zelf staat maken'. 'Dan is die foto waarschijnlijk vanuit de ruimte gemaakt. Misschien zelfs wel vanaf de maan', zeg ik. Twee paar knuffelogen kijken mij vol ongeloof aan. 'Vanaf de maan?? Houdt je grootje voor de gek', bromt Toet.  Ik neem de laptop van hem over, voer een zoekopdracht in en even later lezen de boyszz over de eerste mensen op de maan. 'Daar had ik wel bij willen zijn', piept Rozi. 'We gaan tijdreizen', jubelt Toet. De jongens springen in de afwasbak die ook wel bekend staat als  Toet's Tijdmachine en stellen de coördinaten in op 16 juli 1969, Kennedy Space Center.

In het holst van de nacht landt de tijdmachine in de struiken naast het lanceringsplatform en beginnen de boyszz aan de lange klim richting de cockpit van de Apollo 11. De boyszz kijken verwonderd en bewonderend om zich heen. 'Wat een knopjes, hendels en lampjes zeg', piept Rozi. 'Dat is nog eens andere koek dan die simpele tijdmachine van ons', bromt Toet. Na even rondgeneusd te hebben zoeken de boyszz een plekje in de cockpit waar zij uit het zicht van de bemanning kunnen blijven. In een paneel onder de stuurkolom, tussen draden en printplaten, vinden zij dat plekje. De boyszz maken het zich gemakkelijk en vallen in slaap.

Zij worden wakker wanneer ver onder hen een motor wordt gestart. Wanneer het aftellen wordt gestart tellen zij zachtjes mee. Tien - negen - acht… Bij één aangekomen wordt het lawaai bijna ondragelijk luid en voelen zij hoe de raket opstijgt. De boyszz worden stevig tegen het paneel aangeduwt. Zo stevig dat Toet even bang is dat hij uit zijn naadjes knapt en zijn hoofdje en buikje nooit meer rond zullen worden maar het gaat goed. De druk stabiliseert zich en de boyszz doen dat waar knuffels goed in zijn: stil liggen en slapen.

Wanneer Toet zijn ogen weer opendoet ziet hij Rozifantje lachend door de ruimte achter het paneel zweven. Hij schiet in de lach en begint spontaan rondjes te draaien. Ook hij zweeft. Na wat rondgebuiteld te hebben zweven de boyszz naar het paneel en schuiven het voorzichtig wat open. De drie astronauten in de cockpit zweven voor het grote raam. De boyszz zetten zich stevig af en voegen zich bij de drie astronauten die hen niet lijken te zien.  Het uitzicht is adembenemend mooi. Voor hun ogen wordt de aarde langzaam door de opgaande zon verlicht. Na nog wat buitelen en zweven trekken de boyszz zich weer terug achter het paneel, tussen de draden en printplaten.

Pas op 20 juli komen zij weer te voorschijn en sluipen aan boord van de maanlander. De boyss kruipen in de klaar hangende ruimtepakken.  'Het lijkt wel of er een dikke bult in zit', zegt Neil Armstrong wanneer hij zijn pak aantrekt. 'Zeg dat wel', antwoord Buzz Aldrin. 'Dat zijn de zenuwen jongens', reageert Michael Collins voordat hij zich terugtrekt in de raket. Neil en Buzz zetten hun helm op, koppelen de maanlander los en beginnen aan de afdeling naar de maan. Niet alleen hun eigen ogen staren naar het maanoppervlak. De boyszz hebben zich in zo in de helm gepositioneert dat ook zij een perfect zicht hebben. Het is Toet die na de landing samen met Neil als eerste naar buiten gaat en de historische woorden 'That's one small step for man, one giant leap for mankind' hoort.

Dan springt ook Buzz uit de maanlander en na het plaatsen van de Amerikaanse vlag gaan beide astronauten aan de slag om zo veel mogelijk maanstenen te zoeken. De boyszz kijken hun ogen uit, zien de aarde vanaf de maan. Veel te snel voor hun zin is de maanwandeling voorbij. Terug in de Apollo zoeken de jongens hun plekje achter het paneel weer op. Daar zitten zij nog steeds wanneer de capsule, alles wat over is van de Apollo 11, na een geslaagde landing op zee, aan boord van de USS Hornet wordt getakeld. Daar blijven zij zitten todat de capsule terug is op het Kennedy Space Center. Pas dan komen zij achter het paneel vandaag en gaan op zoek naar hun tijdmachine om zo terug naar huis te reizen. Het beeld van de aarde vanuit de ruimte, maar vooral het gevoel van wandelen op de maan zullen zij nooit vergeten.

Op 31 augustus 2012, na de herdenkingsdienst voor Neil, halen Buzz en Michael  in de plaatselijke kroeg herinneringen op aan Neil, hun ruimtereis, de maanlanding. Het voelt als het perfecte tijdstip voor ontboezemingen.  'Wat mij nou al jaren dwars zit, zegt Buzz terwijl jij peinzend naar de bodem van zijn lege whiskey glas kijkt. Hij aarzelt even. 'Tijdens die eerste maanreis heb ik een gigantische muis en een ieniemienie klein roze olifantje in de cockpit gezien. Volgens mij zagen  Neil en jij dat ook'.   Hij kijkt Michael vragend aan. 'Jij dus ook!', reageert die. 'Ik heb er nooit met iemand over gesproken, uit angst voor gek versleten te worden'. Opgelucht vraagt Buzz aan de barman om zijn glas nogmaals te vullen. Hij heft zijn glas op en zegt 'Ik toast op de gezondheid van de muis en het olifantje! De eerste knuffels in space'. 

Hiermee komt een eind aan de herinnering van Toet en Rozifantje aan een van hun leukste tijdmachine avonturen ooit.

𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽𑂽

NaschriftToet is een CliniClown muisje en hier te bestellen. Rozi is een creatie van Appelig en, helaas voor jullie, One-of-a-Kind.