dinsdag 24 april 2018

50.000 bezoekers!



Op 26 juni 2017, iets minder dan 10 maanden geleden, verwijderde ik mijn blog Wiebeltjes bij wordpress en ging terug naar het oude nest, blogger. Ik heb er geen spijt van. Ja, ik moet wat meer zelf doen om individuele blogs via social media te verspreiden en ik heb nog steeds niet de perfecte layout gevonden (als de perfecte layout uberhaupt bestaat) maar bijvoorbeeld mijn bezoekersaantallen zijn enorm gestegen. Vandaag, met dit blog, gaat de teller vast en zeker de 50.000 passeren.

Ik wil dan ook van de gelegenheid gebruik maken eenieder die dit blog incidenteel dan wel structureel leest te bedanken voor zijn/haar aanwezigheid hier. Ik mag dan voor mijzelf schrijven, gelezen worden geeft toch een extra dimensie aan het geheel!

DANK JULLIE WEL ALLEMAAL!! 

Dikke Kuszzz

maandag 23 april 2018

Onduidelijk

Twee weken geleden lag er een brief van Enexis in de brievenbus met de melding dat de gasleidingen onder handen genomen zouden worden. De opzichter zou bellen voor een afspraak want voor men aan de slag kan moet de gaskraan dicht staan.

Vorige week ontving ik wederom een brief. Dit keer met de melding dat de gaskraan op 25 april a.s. tussen 08:00 uur en 16:00 uur dicht moet staan. Ben je thuis, dan doet Enexis dit voor je, zo niet, dan moet je het zelf doen. Bijgesloten een voorbeeld van hoe de gaskraan dicht te draaien. Aangezien ik mij de 'ellende' van de vorige keer dat die gaskraan dicht ging nog kon herinneren vroeg ik vrij. Dat heb ik onder voorbehoud gekregen.

Vandaag hing er een brief van Enexis op de deur. Hoewel de stoep nog niet open ligt (wat volgens zowel brief 2 als brief 3 noodzakelijk is) moet morgen de gaskraan dicht. De tijden zijn niet gewijzigd. Morgen mag ik werken. Zoon heeft nachtdienst dus die is thuis. 'Maar als ik gedoucht heb mag je de kraan alvast dichtdraaien', zei ik, 'Dan hang ik wel een briefje op de deur dat we de kraan zelf dichtgedraaid hebben'.  Dat mag namelijk ook. 

Samen doken wij de meterkast in. Onze gaskraan lijkt in de verste verte niet op de beide afgebeelde exemplaren. Toevallig werk ik morgen in Venlo. Nu maar hopen dat die werklui er te vroeg zijn. Kom ik in ieder geval niet te laat. Anders krijgen ze met een boze Zoon te maken.

Het ergste is: Enexis heeft een sleutel van de meterkast. En met een beetje pech komen ze donderdag pas.. ;-)

zondag 22 april 2018

Vliegles



Nu het ineens zomer is sleep ik bij gebrek aan een makkelijke tuinstoel dagelijks een van de nieuwe fauteuils naar buiten. Zo ook vandaag. Makkelijk gezetten, met een boek in mijn handen, geniet ik van de prikkende zon tegen een strakblauwe lucht. De zon prikt zo, dat ik de parasol naar buiten haal. Het is of de wolken daar op gewacht hebben want ineens is de parasol niet meer nodig. Ik klap de parasal dicht en zet deze binnen. Omdat ik toch bezig ben zet ik ook het wasrek met de bijna droge was binnen. Ik ga weer buiten zitten maar het is ineens te koud voor het hemdje en de korte broek die ik aan heb. Tijd om iets anders aan te doen.

Ik zet de fauteuil ook alvast binnen. Nu het zo veel koeler wordt is lezen op de bank ook een goede optie. Alleen de kruk met daarop mijn boek staan nog buiten. Staand in mijn slaapkamer trek ik net mijn joggingbroek aan wanneer ik de eerste donderklap hoor. De klap wordt gevolgd door vele druppels water. Heel veel druppels water. Ik schiet mijn croqs aan en loop de kamer binnen. Door de open deur slaat het water naar binnen. Mijn boek is al doorweekt. Snel pak ik de kruk met boek op en 'ren' naar binnen. Daar is het natter dan goed voor mij is en met een sierlijke boog (enige dichterlijke vrijheid is op een moment als deze wel geoorloofd toch?) glijd ik uit en vlieg de kamer in. Mijn linkerschouder, elleboog, heup, pols en kruk vallen met een luide klap op de grond. Even blijf ik stil liggen, voel de regen op mijn benen neerspatten. Ik sta op, loop voorzicht het balkon op, sluit de deur en loop nog voorzichtiger terug naar binnen. Ik gooi mijn croqs uit, loop naar de keuken, pak een handdoek om de natte vloer bij de deur te drogen en voel de steken door de linkerkant van mijn lijf gaan.

Nee, zo ver ik kan beoordelen heb ik niks gebroken. Zelfs mijn 'trots' is slechts een klein beetje geknakt. Een ding weet ik zeker: Morgen ben ik zo beurs als wat. En de zon... Die doet net of er niets is gebeurt en staat weer te stralen aan de hemel. Zij wel.