dinsdag 5 december 2017

Gemiddeld genomen bijna normaal

De kenners wisten het zeker. Mams was zwanger van een kerstkindje. Uiteindelijk werd ik een verlaat Sinterklaascadeau. Op een mooie decemberdag, ik was nog net geen vier jaar, kwamen Pap, Broer en ik terug van de Sinterklaasviering bij mijn grootouders van Pap's kant. Mijn vraag hoe het toch kon dat het verjaardagscadeautje van Opa en Oma precies paste bij het grote cadeau van Sinterklaas wist Pap nog te beantwoorden door te zeggen dat Oma en Sinterklaas dat samen afgestemd hadden. En toen gebeurde het. Wachtend bij het stoplicht om het kruispunt over te steken zag ik niet één, niet twee maar drie Sinterklazen op ons afkomen. Voordat Pap mijn vraag, 'Drie Sinterklazen? Bestaat Sinterklaas wel?', positief kon beantwoorden zei Broer, bijna 5 jaar ouder en ongelovig, 'Nee, natuurlijk bestaat Sinterklaas niet'. Pap heeft nog iets over HulpSinterklazen gemompeld maar het was al te laat. Ik behoorde tot de ongelovige.

Jaren later werd ik moeder.  De eerste keer Sinterklaas zei Zoon, net als de cadeaus, maar weinig. Zijn tweede Sinterklaas was vooral interessant vanwege de cadeaus. Zijn derde Sinterklaas vierde hij in Amerika en daar kennen ze alleen die andere oude man met baard. De daarop volgende jaren werd Sinterklaas uitbundig gevierd, ook na de scheiding. Hij was acht toen hij in de combinatieklas groep 5/6 zat. 'Gelooft hij nog?', vroeg Juf. Ik antwoordde bevestigend al hadden zijn vader en ik wel eens wat twijfels. Tijdens de rapport-bespreking zei Juf dat zij zelden een kind met een dusdanig groot geloof in Sinterklaas had gezien. 'Hij ging zelfs niet twijfelen toen een klasgenoot een spreekbeurt over de bisschop van Myra hield'. Het jaar daarop zat hij weer in de combinatieklas en ondanks lootjes treken en een surprise maken was zijn geloof onwankelbaar. Volgens Juf. Zijn vader en ik twijfelde. Enorm. 

Het werd september. Zoon's skeelers gingen kapot en aangezien hij ondertussen op grote voet leefde was de optie 'een paar goedkope skeelers bij I.tertoys halen' voltooid verleden tijd. We togen naar een heuse sportzaak en er werd een paar supersonische poepdure skeelers aangeschaft. In de auto op weg naar huis zei ik tegen hem, 'Je snapt natuurlijk wel dat je dit jaar niet zo'n groot cadeau voor Sinterklaas en je verjaardag krijgt'. Dat snapte hij volkomen was het antwoord. Net toen ik dacht, 'Jij kleine oplichter, je wist het al die jaren al..', vroeg hij met een klein stemmetje, 'Koop jij dan altijd de cadeautjes van Sinterklaas'. 'Ik, Oma en Papa', gaf ik hem ten antwoord. 'Dus het is echt waar wat de andere kinderen zeggen. Sinterklaas bestaat niet'. Ik antwoordde bevestigend. 'Maar hoe kan dat nou?', vroeg hij. 'Ik kreeg elk jaar cadeautjes die ik van jou niet mocht hebben. Die ik niet zelf mocht kopen'. Dat antwoord was simpel. 'Omdat ik de dingen die je graag wilde hebben dan vaak al had gekocht of aan je vader door had gegeven dat je dat graag wilde hebben'.

Enfin. Ik was nog net geen vier, hij bijna tien.  Gemiddeld genomen bijna normaal wat betreft het verliezen van het Sinterklaas geloof. Gelukkig hebben we er beide geen trauma aan overgehouden. 

Voor hen die het vieren: Veel plezier vanavond!

4 opmerkingen:

  1. Leuk verhaal.. Ik weet niet meer hoe oud ik was. Maar wel dat mijn kleindochters heel lang geloofd hebben omdat er altijd een 'reispiet' was die cadeautjes kwam brengen. Het feest vierden we gewoon op Gran Canaria zoals in Nederland. En niemand, echt niemand vertelde ze daar natuurlijk dat hij helemaal niet bestaat.. Tot op op een bepaald moment zei tegen mijn zoon. Zeg het nou maar... ze weten het vast al lang.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het geloven is deel van de charme van Sinterklaas. Zodra Zoon zijn geloof verloren had, was de charme (het stiekem geheimzinnig etc) er ook van af. Stom eigenlijk...

      Verwijderen
  2. Leuk! Ik was 8, zat in de 3e klas. Dat weet ik nog.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!