dinsdag 19 december 2017

... maar wel dik 12.000 stappen gezet!

Al zijn mijn darmen weer tot rust gekomen, ik voelde mij nog niet helemaal bon-ton. Tot overmaat van ramp zat er een rete-irritant vuiltje in mijn linkeroog. Gelukkig mocht ik op locatie woonplaats beginnen en, na overleg met mijn leidinggevende, de hele dag blijven.

Het vuiltje werd steeds vervelender. 'Straks maar even bij de opticien binnenlopen dacht ik en er ging een lampje branden. Op locatie woonplaats zit een zorgboulevard met brillenzaak.  Niks wachten tot na werktijd, gewoon even voor de lunch binnenlopen. De uitslag: Een bacteriële infectie. Als ik geluk had ging die vanzelf over maar als het erger werd of meer pijn ging doen dan moest ik toch even bij de huisarts aan gaan. 

Binnen het uur had ik een schele hoofdpijn van heb ik me nou daar ontwikkel en kon ik mijn oog bijna niet meer open houden. Ik belde de huisarts en had geluk. Om tien voor drie was er een gaatje. Dat was om tien over twee. Ik vergrendelde de PC, pakte mijn spullen bij elkaar en vertrok. Maar eerst deed ik nog even een plasje. Ik gooide mijn jas op een stoel in de kantine en nam mijn tas mee naar het toilet. Even later was ik klaar om naar huis te wandelen, mijn auto te pakken en naar de huisarts te rijden. 

Daar aangekomen realiseerde ik mij dat ik mijn telefoon niet bij me had. 'Vast op het bureau laten liggen', dacht ik en bestede er verder weinig aandacht aan. Ik kreeg van de huisarts een recept voor een oogzalfje en ging terug naar mijn werk.  Daar was geen telefoon te bekennen. Toen kreeg ik het wel even Spaans benauwd. Ik belde mijzelf maar hoorde niets. Ik liep naar een collega of zij de telefoon soms meegenomen had maar nee. Oeps. In het hoesje zit ook mijn bankpasje, mijn rijbewijs en het kentekenbewijs. Wat nu? Terugkeren op mijn schreden, dat wil zeggen de auto op het parkeerterrein laten staan en wandelen.  Maar eerst even langs de receptie om te vragen of er toevallig een telefoon was afgegeven. Nee dus maar er werd een aantekening gemaakt. You never know.

Ik was bijna thuis toen ik aan de plaspauze dacht. Eenmaal binnen leende ik de telefoon van Zoon en belde collegadin om haar te vragen of zij even op het toilet wilde gaan kijken. 'Je telefoon ligt hier', zei zij nog voor ik iets kon vragen. 'Collega is hem komen brengen. Een paar dames hadden hem bij haar afgegeven en zij heeft hem bij mij gebracht Helemaal blij wandelde ik wederom terug naar het werk, haalde mijn telefoon op en kon eindelijk, eindelijk mijn oogdruppels gaan halen. Maar niet voordat ik de collega's van de servicedesk op de hoogte had gebracht van het feit dat de telefoon er weer was. Ik sloeg het mapje open en zag dat mijn rijbewijs op een andere plek zat. Weer een raadsel opgelost. 

Via de receptie om te melden dat mijn telefoon weer terecht was liep ik naar de apotheek. Aansluitend wilde ik nog even Collega gaan bedanken. Ik kwam haar op de trap al tegen. 'Er liepen een paar dames met die telefoon over de gang en die vroegen aan iedereen of zij een Wieb kende. Ik wilde nog vragen welke Wieb maar toen zij zeiden dat zij een telefoon gevonden hadden zei ik kom maar hier met dat ding'.

Hierna kon ik eindelijk naar huis en mijn oog druppelen en de ellende van de dag overdenken. Er zit wel een positieve kant aan het geheel... ik heb wel dik 12.000 stappen gezet vandaag. Nu nog van die schele hoofdpijn en mijn pijnlijk hoofd af zien te komen. 

Laterszzz!


3 opmerkingen:

  1. Soms hè, wordt zo'n gevalletje een seniorenmomentje genoemd ;-)
    Vervelend, dat oog! Beterschap ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zeg maar zo, 'Het licht was aan maar er was niemand thuis'.. Seniorenmomentje klinkt te confronterend.

      Dank je. Ben het al weer meer dan moe...

      Verwijderen
  2. Toch altjd even schrikken... Fijn dat-ie terect is en beterschap!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!