zondag 3 december 2017

Mams: een update

Iets van twee jaar geleden ging bij Mam het kortademig zijn over in ademnood en dankzij een interventie van de huisarts zat zij binnen no-time bij de longarts die op haar beurt regelde dat er binnen twee werkdagen een zuurstof apparaat bij Mam in huis stond. 16 uur per dag lag Mam aan de 'ketting'. Zelf boodschappen doen zat er op dat moment niet meer in maar Mam had goede hoop dat haar problemen na verloop van tijd zouden verminderen zodat zij haar oude leventje weer op kon pakken. Niets bleek minder waar. Een x-aantal ziekenhuisopnames en twee jaar later is er maar een conclusie mogelijk: elke stap vooruit wordt gevolgd door twee stappen achteruit. 

Afgelopen maandag zaten Mams en ik bij de longarts. Mam doet haar verhaal over de ziekenhuisopnames, de terugkerende benauwdheid en een steeds vaker laag blijvende zuurstof saturatie en vraagt, 'Mag ik de hoeveelheid zuurstof per minuut opvoeren naar vier liter? De huisarts denkt dat ik daar bij gebaat ben maar ik moest het aan u vragen'. De longarts kijkt even in Mams dossier en zegt dan, 'Normaal mag dat niet maar in uw geval vind ik het prima'. Mams' vraag of er nog andere mogelijkheden zijn om de benauwdheid tegen te gaan wordt door de longarts ontkennend beantwoord. Er is niets meer aan Mams conditie te doen. Haar longen zijn op. Medicijnen om haar longen te herstellen bestaan er niet. 

'En als vier niet liter niet meer helpt?', vraagt Mam, 'Mag vijf liter dan ook?'. Het mag van de longarts maar zij zegt er bij, 'Met een zuurstof bril heeft u daar weinig profijt van en blaast u een deel van de zuurstof over uw gezicht. Wel kan er een neussonde geplaatst worden, dan gaat er geen zuurstof verloren'. De longarts is even stil. 'Als laatste kunnen we morfine geven om het benauwde gevoel wat weg te nemen', zegt zij. 'Meer opties zijn er niet. Het valrisico wordt dan wel groter en de vraag is of u dan nog zelfstandig kunt blijven wonen'. 
Mam blijft vragen stellen en de longarts blijft ze geduldig beantwoorden. Zij neemt alle tijd voor Mam. Alleen de vraag, 'Hoe lang nog' beantwoord zij niet. Daar is geen antwoord op te geven.

Dan is het tijd om afscheid te nemen. Mam had van te voren aangegeven dat zij zou vragen of het volgende consult niet telefonisch afgedaan kon worden omdat de rit naar het ziekenhuis veel te vermoeiend voor haar is. Zij hoeft haar vraag niet te stellen want de longarts stelt het zelf voor. 'Wilt u bij de balie een afspraak maken voor een telefonisch consult voor over drie maanden'. Mam belooft dat te doen.  'En als ik het benauwd krijg?', vraagt zij. 'Mag ik u dan bellen?'. 'U mag mij altijd bellen', zegt de longarts, 'Maar u mag ook de huisarts bellen als u dat liever doet. Wij overleggen samen over u'.

Zaterdagavond. De Sinterklaas-gourmet zit er op. Schone Zus en Zoon doen de afwas en ik mag Mam in haar pyjama helpen. Het tochtje van haar stoel bij het raam naar de badkamer put haar uit. Piepend hangt zij voorover naar adem te snakken alvorens hijgend op de stoel in de badkamer te gaan zitten. Staand uit- en aankleden lukt niet meer. Lukt al lang niet meer realiseer ik mij. Ik trek haar steunkousen uit, doe haar andere kousen voor de nacht aan. Help haar uit haar trui en BH en in haar pyjama. Registreer haar dunne armen en benen. Zie de enorme pleister op haar rug die de doorlig-plek die zij daar heeft beschermt tegen schuren. Realiseer mij sterker dan voorheen hoe Mams is verworden tot een 'menske van de dag'. Dag, na dag, na dag. 

7 opmerkingen:

  1. Wat een sneu blog over je moeder. En heftig ook, zo'n punt van bewustwording...
    Sterkte voor haar maar ook voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel triest hè als de kwaliteit van leven zo hard achteruit gaat.. pfff.
    Het is zo'n zorgenmensje nu hè..,.
    Ik herinner me de tijd dat ik zo met mijn moedertje meeleefde zo goed.
    Eigenlijk gun je haar haar rust, maar ze is wel je moeder die je niet kwijt wilt..
    Ik mis de mijne nog steeds regelmatig...
    Sterkte voor haar en voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ach, toch wat verdrietig. Echt zo heftig hoe mensen soms aan het einde van hun leven aftakelen. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo ontzettend heftig. Veel sterkte voor jullie. X

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoe pijnlijk om zo lijfelijk geconfronteerd te worden met de achteruitgang van je moeder. Probeer er zoveel mogelijk voor haar te zijn en bedenk vast waar je moet beginnen met regelen wanneer zelfstandig wonen er voor haar niet meer in zit.
    Zo triest... Ik wens jullie allemaal veel sterkte. Moed in tegenspoed ♥

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!