vrijdag 9 februari 2018

Herinner mij


Het geheugen doet rare dingen met onze herinneringen. Gezichten, plaatsen, gebeurtenissen lijken in ons geheugen gegrift maar met het verstrijken der jaren vervaagt het beeld uit het verleden en wordt vervangen door beelden uit het heden. Soms zijn er nog een paar foto's als stille getuigen. Getuigen die vertellen dat er ooit een ander leven was. Een leven, een verleden, wat voor nieuwkomers in het leven van iemand soms nauwelijks te bevatten is.

Foto's van vroeger vertellen het verhaal van een slimme, mooie, levendige, goed verzorgde vrouw. Iemand die met veel plezier alles uit het leven haalde wat er uit te halen viel. Vrijgevochten is een goede typering. Niet bezig met 'wat zullen de mensen denken' maar gewoon doen. In een tijd dat vrouwen eigenlijk nog geen lange broek mochten dragen ging zij gekleed in een lange broek en trui bij de DAF solliciteren en werd nog aangenomen ook.


Loes trouwde met haar Gerben, een reden voor de DAF om haar te ontslaan. Dat gebeurde nu eenmaal in die tijd. Na verloop van tijd kwamen er twee kinderen, Cees en Rianne en Loes werd een jaren zestig versie van 'de luizenmoeder'. Ze bracht hele groepen kinderen naar de ijsbaan, ging mee op schoolreisjes om voor de kinderen te koken. Koken kon zij als de beste. Koken werd haar manier om te zeggen, 'Ik houd van jou'.

Loes had de pech op relatief jonge leeftijd zeer heftig in de overgang te raken. Zware opvliegers maakte dat het zweet meerdere keren per dag over haar gezicht gutste waardoor haar make-up weggespoeld werd en de kruilen uit haar haren zakte. Praktisch als altijd liet zij de make-up vanaf toen achterwegen, knipte haar lange haren af en ging over op een makkelijke kledingstijl met laagjes. De bijbehorende stemmingswisselingen die haar soms tot een angstig vogeltje maakte ging zij, in een redelijk goed geslaagde poging dit voor de buitenwereld te verbergen, eerst met Valdispert en later met zwaardere middelen te lijf. Maar de angsten zouden haar nooit meer verlaten.


Het leven ging verder. Het gezinnetjes werd uitgebreid en met de komst van schoondochter Jacqueline kregen Gerben en Loes er twee goede vrienden bij; haar ouders Cor en Harrie. Later werd Jack aan het gezin toegevoegd maar hij bleek geen blijvertje. Daar heeft Loes geen traan om gelaten al besefte zij wel dat zonder Jack haar oogappeltje, kleinzoon Jesper, nooit was geboren. Gerben was ondertussen met pensioen en samen, soms in gezelschap van Loes haar zusje Bep en diens echtgenoot Henk, trokken zij vier tot zes maanden per jaar er met de caravan op uit. Dat waren heerlijke tijden.

Een jaartje of vijftien geleden kreeg Loes wat last van haar rug. Vanuit de wens niemand tot last te zijn wist zij dit met behulp van pijnstillers lang te verbloemen. Uiteindelijk ging zij met haar klachten naar de huisarts, werd doorgestuurd naar de orthopeed en kreeg een diagnose. Er was alleen niets aan te doen. Tegen de tijd dat dat wel kon was Loes eigenlijk te oud om nog zo'n zware operatie te ondergaan maar na wat gesprekken durfde de orthopeed het toch aan. De operatie stond gepland voor december 2010 en in de maanden ervoor werd pijnlijk duidelijk dat Gerben aan het dementeren was. 


Loes werd geopereerd, wilde niet naar een verzorgingstehuis om te revalideren maar meteen naar huis om voor Gerben te zorgen en stond zo haar eigen herstel deels in de weg. In mei 2011 struikelde zij, nog niet volledig hersteld, over haar rollator en brak haar bovenbeen. Het begin van het einde. Hoewel zij dit keer wel naar een verzorgingstehuis ging om te revalideren bleek de pin die haar been aan elkaar moest houden niet goed te zitten met als gevolg dat zij in april 2012 opgenomen werd voor een hersteloperatie. Deze liep niet geheel volgens planning en zo belandde Loes wederom in het verzorgingstehuis. Dit keer met een 'los' been om aan te sterken alvorens de artsen nogmaals zouden proberen de breuk in haar been te herstellen. Dat laatste is uiteindelijk gelukt maar Loes zou nooit meer kunnen lopen. Volgens de artsen dan. 

Loes zelf dacht daar heel anders over want niet kunnen lopen betekende in haar ogen niet meer zelfstandig kunnen wonen en haar eigen 'bedoeninkje' opgeven, dat ging niet gebeuren. 'Alleen tussen zes planken krijgen ze mij hier weg', heeft zij wel eens gezegd. Zij bleek een vooruitziende blik te hebben want ondanks steedfs meer kwalen, steeds minder zelf kunnen doen, steeds meer pijn, is zij tot op het laatst thuis blijven wonen. Zowel Loes als de kinderen zijn zich altijd bewust geweest van het feit dat haar dit alleen maar gelukt is dankzij de hulp van Buurvrouw Nelly, de huisarts, de dames en de heren van de Zuidzorg en haar zusje Bep. Waarvoor onze dank!


Het geheugen doet rare dingen met onze herinneringen. Gezichten, plaatsen, gebeurtenissen lijken in ons geheugen gegrift maar met het verstrijken der jaren vervaagt het beeld uit het verleden en wordt vervangen door beelden uit het heden. Soms zijn er nog een paar foto's als stille getuigen. Getuigen die vertellen dat er ooit een ander leven was. In Loes haar geval een leven zonder angsten en pijn.


Laten we dat beeld vasthouden zodat de laatste, niet altijd even prettige jaren. langzaam vervagen. Laat ons herinneren hoe zij was, niet hoe zij door het leven is geworden.

Cees, Jacqueline, Rianne en Jesper (beter bekend als: Broer, SchoneZus, Wieb en Zoon)

12 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Dank je. Ondanks al mijn gekneuter van de laatste jaren heeft zij dit (in mijn ogen) verdient... <3

      Verwijderen
  2. Heel erg mooi om zo over je moeder te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zoals ik al tegen Marja schreef: Ondanks mijn gekneuter heeft zij het verdient..

      Verwijderen
  3. Reacties
    1. In de waan van de dag vergeet een mens wel eens wat er aan de waan vooraf is gegaan ... Gelukkig herinnerde ik het mij op tijd..

      Verwijderen
  4. Wat mooi beschreven!
    ( ik krijg trouwens nog meer krullen als ik zweet)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die van jou zijn echt. De van Mams het gevolg van krulspelden en bier (als versteviger).

      Verwijderen
  5. Wat mooi, lieve Wieb. Wat een bijzondere vrouw was ze.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!