zaterdag 3 februari 2018

Waken

Donderdagavond kreeg ik het bericht 'Mam gaat achteruit'. Ik reageerde met, 'Ik kom morgenochtend meteen naar huis' maar dat was niet nodig. Zo slecht lag zij nu ook weer niet.

Vrijdagochtend bracht ik eerst mijn rugzak naar de auto. Mijn eerste afspraak was om een uur in Rotterdam dus ik had nog meer dan tijd genoeg voor een wandeling. De lucht brak open, de zon kwam door en ik ging het strand op. In gedachten verzonken liep ik langs de waterkant, sprong opzij wanneer een brutaal golfje mijn voeten nat dreigde te maken. Het begon te miezeren. Elke druppel die op mijn kleren viel werd door de straffe wind meteen weg of drooggeblazen. Ik liep door. Toen draaide iemand de hemelkraan open en het water, inclusief sneeuw en ijzel, kwam met bakken uit de lucht. Ik 'vluchtte' terug naar de boulevard en liep druipend een strandtent binnen. 'Ga maar lekker bij het vuur zitten', zei de serveerster. Ik bestelde een cappuccino en terwijl ik rillend genoot van het warme vocht overviel de twijfel mij. Deed ik er niet beter aan om mijn afspraken af te zeggen en naar huis te gaan. Ik hoorde een what's appje binnenkomen. Van mijn broer. 'Mam gaat achteruit. Arts wil gesprek. Om 15:30 uur afgesproken'. Ik type, 'Ik kom er aan', goot mijn tweede cappuccino achterover, betaalde en vertrok richting auto. Op weg daar naar toe belde ik beide afspraken af. Het was weer droog.

Het binnenzitten had mij laten voelen hoe nat mijn kleren waren. Gelukkig had ik nog van alles droog achterin de auto liggen en op het parkeerterrein, door mijn auto beschut van de wind, trok ik wat natte kleding uit en verving het door droge. Toen kon ik gaan rijden.

Iets na tweeën was ik in Eindhoven. Ik appte mijn broer die melde dat zij er ook bijna waren. Gedrieën gingen we naar Mam. Woensdag, toen ik nog even binnen was gelopen had zij gezegd, 'Vrijdag zie je wel of ik opknap of afknap'.  Het was dus dat laatste. Mam had weinig te missen. Vroeg naar mijn vakantie en zei, 'Na het gesprek met de arts wil ik met jullie praten'. De arts was duidelijk. Meerdere onderdelen van Mams haar lichaam hebben er geen zin meer in. Door het ene te bestrijden werd het andere erger. Bovendien heeft Mam pijn. Veel pijn. 'Ik heb met mevrouw afgesproken dat we stoppen met behandelen en haar door middel van morfine van de pijn afhelpen', zei zij tegen ons en tegen Mam, 'U gaat dadelijk naar een eenpersoonskamer en dan beginnen we met de morfine'. Mam knikte. 'Als ik daar lig wil ik met jullie praten', mompelde ze nog. 

Eenmaal op de eenpersoonskamer had Mam na de opmerking, 'Is dit de dodemanskamer? Wel klein hoor' niet veel meer te missen en ondanks de morfine nog steeds veel pijn. De morfine werd verder opgehoogd. 'Jullie moeten naar huis gaan', zei zij ineens. Aan het eind van de avond hebben wij dat ook gedaan. Nu is het ochtend en zitten wij weer bij haar op de kamer. Ondanks de steeds hogere dosering morfine heeft zij zo af en toe nog pijn. Dan vertrekt haar gezegd, klauwen haar handen. We kunnen niets meer voor haar doen. Alleen samen afwachten en hopen op de voor haar zo verlossende ademhaling. 

9 opmerkingen:

  1. Och lieverd, wat een strijd voor jullie mams. Loslaten van alles wat je zo lief is, op weg naar het verlossende.... Heel veel sterkte. Armen in gedachten om je heen. X

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat ontzettend naar. Veel sterkte en een dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Veel sterkte en kracht in de lange wacht.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel veel sterkte en een troostknuffel uit Vlaanderen.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!