vrijdag 6 april 2018

Gevoelsmatig klaar

Sinds half maart valt mijn vaste vrije dag op vrijdag. Ik ben er nog steeds niet echt aan gewend. Dat komt misschien wel omdat ik er ook nog niet echt van heb kunnen genieten. Iets met een flat leegruimen en vorige week lag ik door ziekte te vegeteren op de bank. Ja, soms voel ik mij zielig. 

Sinds woensdag ben ik weer ver genoeg opgeknapt om te gaan werken en dus ben ik vandaag niet ziek thuis maar echt vrij. Jippie. Hoewel, ik had nu geen excuus om niet aan mijn to-do lijst te beginnen. 

Onder het mom van 'de ondertitel van mijn blog klopt niet helemaal' lummelde en kloemelde ik het grootste deel van de ochtend weg. Net toen ik dacht, 'Dit blijft een relaxt dagje', kreeg ik 'peper in mijn vod', trok mijn hardloopkleren aan en ging even de dijk op. Neem maar van mij aan dat het er om elf uur vanochtend achter glas heerlijk uitzag terwijl er op de dijk een ijzig koud windje waaide. Ik hield het drie hele kilometers vol. 

Na het versterken van de inwendige mens was het volgende punt op mijn to-do lijst aan de beurt: het opruimen van de boekenkast op mijn slaapkamer. Even had ik een dilemma. In die boekenkast stond namelijk ook mijn 'juwelenkist'. Ging ik daar, en met alle sieraden van Mams, mee aan de slag of liet ik dat voor een later moment liggen? Ik ging er mee aan de slag. Ik verdeelde alles over vier stapeltjes: Kringloop (geen emotionele of economische waarde, wel nog mooi/goed), Goudsmid (geen emotionele, wel economische waarden), Vuilnisbak (het moge duidelijk zijn) en Bewaren. Het ging makkelijker dan verwacht en leverde een berg aan energie op. Vooral omdat ik gevoelsmatig het idee heb dat ik nu klaar ben met het ruimen van Mam haar leven waardoor er ruimte komt om te voelen. 

Daarna twijfelde ik heel even over het her in gebruik nemen van de juwelenkist maar het stapeltje bewaren was zo klein, dat ik voor een andere oplossing koos. De koekjestrommel die al zeker 60 jaar in de familie is, is gepromoveerd tot juwelenkist. De echte juwelenkist verdween samen met de tevens daarvoor bestemde juwelen in de doos 'Kringloop'. 

Toen waren de boeken aan de beurt. Ik dacht dat het mij pijn zou doen om afstand te nemen van mijn schatten, maar dat viel mij 100% mee (of tegen, het is maar net hoe je het bekijkt). De boeken verdwenen zo in de doos Kringloop, de overige papieren in de doos Oud Papier. Veel sneller dan verwacht was ik ook hier mee klaar. Het ritje Kringloop werd gecombineerd met tanken en even bij de apotheek langsgaan. Dat laatste leverde weer een afgevinkte taak op. Weer thuis maakte ik achtereenvolgens afspraken met de tandarts en de hypotheekadviseur, stuurde twee postorderbedrijven een mail dat ik hun papieren catalogus niet langer op prijs stel, hing de witte was op.... en kon gaan genieten van de zon. Helaas niet voor lang want de wind, die bleef toch wel koeltjes waaien. 

5 opmerkingen:

  1. Wat moet dat een voldaan gevoel zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heerlijk als het allemaal zo lukt hè..
    Ik vind het ook zo zonde die papieren catalogi, maar de bedrijven zijn hardleers hoor. Ik heb ze al teruggestuurd, gebeld, geschreven via contactformulier.. Deze weer had ik er weer 2, van een bedrijf waar ik nog nooit iets gekocht heb en ook nooit een catalogus heb aangevraagd.. pffff

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat was een van de twee bij mij ook... Ik heb er zelfs nog nooit van gehoord...

      Verwijderen
  3. En maar afvinken! Dat klinkt lekker! Goeie ondertitel ook!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!