zaterdag 14 april 2018

Ik blijf mij verbazen ...

In de jaren die achter mij liggen heb ik de fibromyalgie-geest niet verslagen maar ik heb hem wel heel veel macht afgepakt waardoor mijn leven soms net lijkt op hoe het was voordat ik de geest kreeg. Ik heb geleerd wat goed voor mij is en weet waar mijn zwakke plekken zitten. Die twee liggen zijn elkaars tegenpolen. Gezond eten, regelmatig bewegen, voldoende slapen en dagelijks een capsule vitamine D3 en een onderhoudsdosering dicloflenac slikken is goed voor mij.  Het tegenovergestelde is euh.... ronduit slecht voor mij. Natuurlijk kan ik wel eens een avond later naar bed gaan. Mag ik best wel eens een iets minder gezonde maaltijd nuttigen. Is het geen ramp wanneer ik er soms voor kies om niet te gaan rennen of wandelen maar lekker op de bank blijf zitten. Als ik dat maar met mate doe en, heel belangrijk, als ik maar aan de dicloflenac (of een andere NSAID) blijf.

Dat laatste, dat gaat wel eens mis. Diep van binnen ben ik geen fan van 'big pharma'. Bovendien weet ik dat met name dicloflenac bij chronisch gebruik ontzettend slecht is voor hart- en bloedvaten en dat ook mijn nieren er onder te lijden kunnen hebben. Dat eerste maakt dat ik blijf bewegen, het tweede dat ik één tot tweemaal per jaar mijn nierfunctie laat controleren. Maar soms... Soms gooi ik mijn kont tegen de krib en laat zeer hoogmoedig, want 'het gaat al maanden goed' de dicloflenac achterwegen. De ene keer houd ik dat een week vol, de andere keer een maand. Dit keer heb ik het om en de nabij zes maanden volgehouden. Oké, soms heb ik wel eens een paar dagen een pilletje gepakt, maar niks structureels. Het ging zo goed, dat ik dat niet nodig had... zei ik tegen mijzelf. Ik feliciteerde mij zelfs met het gegeven dat ik ondanks de hectiek (zowel privé als op het werk) overeind ben gebleven. 

Hoewel? Overeind? Ik heb tweemaal iets buikgrieperigs gehad, eenmaal gewone griep en mijn rug protesteert als een veer onder extreme spanning. Ja, ik at nog wel gezond, slikte de vitamientjes, ging op tijd naar bed maar het bewegen stelde heel weinig voor en dankzij de pijn viel slapen zwaar tegen.

Anderhalve week geleden zag ik het niet meer zitten, werd gek van de pijn in rug, heupen, knieën, enkels en een pols. Ik schoof mijn weerstand tegen de bijwerkingen op de lange duur van de dicloflenac aan de kant en ging voor het profijt op de korte termijn. De eerste paar dagen leek het weinig te doen dus voerde ik de dosering op. Vrijdag stond ik voor het eerst in lange tijd bijna pijnvrij op. Er stond een zonnetje aan de hemel en ik ging hardlopen. Een stukje, om te zien of mijn rug het hield. Of mijn longen het wel fijn vonden. De eerste 400m gingen lekker dus liet ik het trainingsschema los en 'rende' door. Ik liep zowaar 2 km achter elkaar zonder te hoeven wandelen. Het werd een training van 5 km zonder dat ik stuk ging. 'Morgen zal ik het wel voelen', beloofde ik mijzelf maar niets bleek minder waar. Vandaag voelde ik mij zo kip-lekker dat ik weer ging hardlopen. Dit keer hielden mijn longen het 2,7 km vol voordat ik aan de wandel ging. Ik spiraal weer omgoog, de geest spiraalt naar beneden.

Waar ik mij over blijf verbazen? Dat ik ondanks dat ik weet dat ik niet zonder die rotzooi kan, ik het telkens toch probeer en daar in eerste instantie nog trots op ben ook. Terwijl ik diep van binnen beter weet en het tijd wordt dat ik accepteer dat ik niet zonder die meuk kan. Hoe graag ik het ook zou willen.  

6 opmerkingen:

  1. Ik herken je verhaal ...... , totdat je een hartinfarct krijgt en je het helemaal niet meer mag slikken !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor de waarschuwing. Ik zat al te overwegen binnenkort maar weer eens met de huisarts te gaan babbelen...

      Verwijderen
  2. Dat laatste klinkt als een heel goed plan. Enne... mij hoor je niet foeteren. Ja NSAID's zijn zooi. Maar wel zooi waarmee HEEL vel mensen nog mee kunnen doen in t leven versus aan de zijlijn staan. Zolang jij goed onder controle blijft bij je (vlgs mij leuke, kundige) huisarts met die natuurlijke aversie van jou, is er denk k, weinig te vrezen. Ik ben trots op wie je bent. De eerlijke spiegel waar je in durft te kijken voor jezelf en anderen. Blij dat je mn vriendin bent. Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel lastig dit.. ik wens je veel wijsheid hoor! Diclofenac is echt troep. Ik heb het 2 weken gebruikt inzake knieband-verrekking, maar wist niet hoe snel ik het af moest bouwen. Ik ben er bang voor...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wow... Voor mij is het gewoon een zware pijnstiller. Niets meer, niks minder. Afbouwen doe ik (heb ik altijd gedaan) gewoon van vandaag op morgen. Opiaten zoals Tramadol of een medicijn als Prednison daarentegen maken dat ik dingen zie die er niet zijn.

      Verwijderen
  4. Lastig. Ik ben het met je eens dat veel medicatie rotzooi is. Aan de andere kant... als het je leven leuker/beter maakt. Wikken en wegen... Maar ik ben blij dat het nu weer beter met je gaat!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!