vrijdag 13 april 2018

Ik dacht...


Ik dacht... Ik weet eigenlijk niet wat ik dacht. Volgens mij 'deed' ik het wel aardig na het overlijden van Mams. Ja, ik had mijn verdrietige momenten maar hé, Mams is nog geen tien weken geleden overleden dus nog niet echt wat je noemt 'Voltooid verleden tijd'.  Nauwelijks verleden tijd eigenlijk. Iets langer geleden dan gisteren. 

Eigenlijk, eigenlijk deed ik het best wel aardig vond ik zelf.  Dat ik aan het eind van de griepgolf toch nog plat ging weet ik aan verlaagde weerstand vanwegen wegebbende adrenaline en het niet snel genoeg hervinden van de balans. De balans. Een balans. Ik wil niet muggenziften. 

Een week geleden overleed een (virtuele) vriendin. Het greep mij meer aan dan verwacht en toch hield ik het, tot mijn grote verbazing, redelijk droog.

Van de week keek ik naar de aflevering van NCIS waarin Ziva omkomt. Er sprongen zo waar tranen in mijn ogen. Gisteravond zag ik de aflevering van The Big Bang Theory waarin Howard te horen krijgt dat zijn moeder  is overleden. Mijn keel kneep zich dicht en de tranen rolde over mijn wangen.

Vandaag reed ik naar het volgende dorp om boodschappen te doen. Bij het mortuarium aangekomen werd ik tegengehouden zodat een lijkenwagen de weg op kon draaien. De rest van de weg heb ik zitten brullen. Ik dacht dat ik er was .... Maar ik ben er nog lang niet.. 

11 opmerkingen:

  1. Natuurlijk doe je het goed! Rouw en verdriet en gemis komen in golven. Soms is de zee glad en soms wordt je overspoeld. Heet verwerken. Laat maar komen, hoor, lief mens!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Praten over mijn in 2001 overleden moeder kost me soms nog moeite, om maar te zwijgen over mijn vorig jaar overleden pap ....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het overlijden van mijn moeder in 2015 grijpt mij nog steeds aan op de meest onverwachtse momenten.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ach meiske toch ... Sterkte. En een dikke virtuele knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Denk maar niet te veel. Laat je gevoelens gewoon komen. Ieder heeft haar eigen manier om verdriet te laten slijten.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Rouwen laat zich niet dwingen en zeker niet sturen. Neem dus je tijd. En laat het vooral toe als het er uit moet. Ik ben mijn ouders nu 7 jaar kwijt en het grijpt mij soms nog steeds naar mijn keel. Je mist haar. Dat is, in mijn ogen, heel normaal.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is ook normaal. Het is alleen anders dan bij Pap. Daar zat de emotie er vanaf dag 1 in. Nu komt het later en daarmee (ook gezien onze band) wat onverwachts...
      Thanks voor de lieve woorden. x

      Verwijderen
  7. Logisch dat je een keer 'voor de bijl gaat'. Je bent ook maar een mens hè en je moeder verliezen, maakt niet uit hoe de band was, is toch een heel stuk van je jeugd inleveren. En rouwen is iets dat komt en gaat lijkt het wel. Er is ook niemand die weet hoe lang het duurt. Dat is bij iedereen anders. Sommigen zeggen.. joh het is alweer een jaar geleden. Een ander zegt, het is pas 1 jaar geleden.. of zoiets.. Sterkte met verwerken! XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mijn ouders zijn beiden al heel wat jaartjes geleden overleden, mijn vader ruim 30 jaar en mijn moeder 20 jaar geleden. Gisteravond was ik op stap met iemand die ik nog niet zo lang ken en we hadden het over onze ouders, toen ik vertelde over het overlijden van mijn ouders zei hij, het doet je nog steeds wat he? Ja, zelfs na al die jaren , niet dagelijks maar toch wel vaker dan ik dacht heb ik er best wel moeite mee dat ze er niet meer zijn. Ans

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Je doet het nog steeds heel aardig, hoor. Af en toe een potje brullen is goed voor een mens. En wat een geweldige foto weer. Sterkte en een dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!