Over mij



Geboren als zondagskind aan het begin van de jaren zestig maak ik deel uit van Generatie-X, beter bekend als de 'verloren generatie'. Dat was mij toen niet bekend dus van die klassificatie heb ik nooit enige hinder van ondervonden. In een tijd van hoge jeugdwerkeloosheid als bibilothecaris afgestudeerd (83) maar nooit om werk verlegen gezeten. 

Ik leefde een leven als zovelen in Nederland. De liefde kwam op mijn pad en na een paar jaar proefdraaien zoals mijn grootvader het noemde, in het huwelijksbootje gestapt. In de vijf jaar hierna ben ik moeder geworden, heb mijn baan aan de wilgen gehangen, via mijn echtgenoot het expat leven in gestapt, teruggekeerd in Nederland en gescheiden. 

Na het doorstaan van de millenium bug kon het leven alleen maar beter worden dacht ik. Ik zocht en vond werk, had een fantastische oppasmoeder voor Zoon gevonden en ik had een slechtere ex kunnen treffen. Helaas voor mij dacht het leven daar anders over en in 2002 kreeg ik de diagnose fibromyalgie. De eerste euforie 'het heeft een naam' werd gevolgd door een sjipps, er bestaat geen behandeling voor, wat nu? 

Omdat ik zowel optimistich als koppig ben ging ik verder met mijn leven. Dankzij een aantal goede huisartsen, een top mensendiecktherapeut, fijne vrienden en collegae is mij dat nog gelukt ook want daar waar ik in 2002 nog slechts 50 meter kon lopen zonder om te vallen draai ik tegenwoordig mijn hand niet om voor een wandeling van 20 kilometer en ben ik ook al een aantal jaren met vallen en opstaan aan het hardlopen. En dat naast mijn werk, diverse studies, het (ooit, nu niet meer) alleen opvoeden van een kind, het huishouden en sinds 2010 tot begin van dit jaar het op en af mantelzorgen voor mijn ouders. 

Mijn aandoening kan ik, dankzij vitamine D, gezond en glutenvrij eten, regelmatig bewegen en 50 tot 150 mg dicloflenac aardig onder controle en dat is fijn, want mijn droom om ergens tussen mijn 58ste-60ste levensjaar te stoppen met werken is dankzij de kabinetten Rutten in de kiem gesmoord. Ik mag dan onderdeel uitmaken van de 'verloren generatie', de diverse ministers van Sociale Zaken en Werkgelegenheid hebben mijn generatie haarscherp op het vizier staan. Ik mag dus nog een aantal jaren werken. Gelukkig heb ik tegenwoordig zittend werk en gaat het allemaal goedkomen.

Wat dit allemaal is, kan je hier op mijn blog lezen. Mocht je ondanks deze introductie en mijn blogs nog met vragen zitten, schroom niet om deze te stellen. Ik ben bereikbaar via zijvanwiebeltjes@ziggo.nl


😘 Rianne


NB. Soms word ik in het schrijfproces geholpen door Toet de CliniClownmuis, zijn vriendje Rozifantje en sinds kort ook door Moeljte. Die laatste kwam 20 jaar geleden in de koffer van Zoon mee naar Nederland. 






Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Reacties zijn welkom. Altijd!